Op de fiets

Nog nooit heb ik zoveel hondenpoep aan mij voorbij zien gaan. Vanmorgen keek ik als een schichtige muis om mij heen, op zoek naar mijn verloren lyceumkaart. Na zo’n drol of twintig begon mijn hart ineens harder te kloppen. Ik fietste wat sneller om te kunnen zien of dat witte papiertje in de verte misschien mijn lyceumkaart was. Het bleek drol nummer eenentwintig te zijn waar een boodschappenbonnetje in kleefde.

Never dull moments

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s