Au revoir

Dit was het dan! Zeven maanden Duinkerke: het avontuur is voorbij. Je rentre à la maison. Wat een geweldige tijd is dit geweest en wat ben ik blij dat ik mijn blog ben begonnen. De herinneringen staan nu op papier, maar ook in mijn hart. Ik heb geweldige mensen ontmoet, fijne avonturen beleefd en mijn connaissance de la culture française is meer dan het ooit geweest is. Dat was toch wel het ultieme doel!

Het voelt dubbel, maar het voelt vooral goed om weer thuis te komen. Wat betreft mijn blog: ik ga deze in Nederland proberen voort te zetten. In Frankrijk, of in Nederland.. ik heb er:

Never dull moments, en daar ben ik ontzettend gelukkig mee!

Oh, tu es sérieuse?!

Mijn docent is altijd heel snel met nakijken, wat voor de leerlingen natuurlijk ontzettend fijn is. De klas heeft net een toets gemaakt en mijn docent vertelt ze dat ze hun toets over twee uur kunnen ophalen in hetzelfde lokaal. De klas knikt tevreden, maar er is één meisje die protesteert. “Madame, dat kan niet hoor want dan hebben we Engels.” Mijn docent is de beroerdste niet en vraagt: “Wie is je docent, zodat ik hem of haar kan waarschuwen dat jullie iets later komen?” Een diepe zucht als reactie. “Ja, maar dan nog, dan meldt ze ons echt absent hoor. We zitten helemaal op de tweede verdieping!” Mijn docent fronst haar wenkbrauwen. “Ik zit op de derde verdieping, precies bij de trap, dat kost je misschien dertig seconden.” Elle râle toujours: “Pff, kunt u niet naar beneden komen?” Het geduld van mijn docent krijgt wat barstjes. “Over twee uur, dat is dus precies na de pauze. Dan kom je toch 2 minuten voor de les alvast naar boven, wat is het probleem?” Nu explodeert de leerling helemaal. “Ja, maar dat is onmógelijk! We krijgen maar één uur om te lunchen, dan kunnen we dat net zo goed overslaan, dat redden we nóóit!” Demonstratief gooit ze haar tas op de grond en kijkt alsof ze een slak net heeft zien overgeven. Ik kijk haar dus op mijn beurt verwonderd aan, half hopend dat ze sarcastisch is want ik kan mijn lach bijna niet meer inhouden. Ze is bloedserieus. Ik doe alsof ik een pen uit mijn tas zoek en probeer mijn gezicht in de plooi te krijgen. Gevoel voor drama hebben ze hier wel hoor, mon Dieu! Wat hou ik toch van Nederlanders, die al fietsend, wandelend of bellend een bammetje binnen vijf minuten naar binnen proppen.

Never dull moments

Well, that was awkward

“Frédérique magnetron” belde me zojuist dat haar man beneden stond te wachten. Ik voel me stiekem best trots dat ook deze marktplaatsdeal weer goed gelukt is. Mijn magnetron til ik dan ook vrolijk neuriënd naar beneden. Dit gaat goe…

Oké wacht,er staan 3 auto’s voor mijn deur. Waar is hij? Ik maak oogcontact met de mensen in de linker auto. Vragende blik in mijn ogen. Vragende blik in hun ogen. Tja, ik sta daar toch op sloffen met een magnetron in mijn hand, ik kan het me ergens wel voorstellen. Auto 2 sla ik over met mijn oogcontact, ik sta immers zo dichtbij dat ik het raam kan inslaan met de magnetron. Bij auto 3 word ik ook niet echt hartelijk ontvangen, dus daar sta ik dan. Hè verdorie, met “Jessica bed” en “Monsieur B koelkast” verliep het allemaal net zo soepel!

Tot grote vreugde van mijn niet zo indrukwekkende spierballen, komt daar dan gelukkig toch meneer magnetron aangelopen. Ik loop met hem mee naar zijn auto even verderop in de straat en hij overhandigt me het geld. Het briefje van tien laat ik nog even nonchalant in de lucht wapperen, zodat de autobestuurders mij niet zullen herinneren als “Idiote sur pantoufles” maar als “femme d’affaires”.

Never dull moments

 

Dirty Dunkirk

Dat bij verhuizen dirty klusjes horen, dat wist ik van tevoren. Schoonmaken achter de koelkast, mijn kleine oventje schrobben: check, prima. Dit zijn klusjes waar ik me op heb voorbereid.

Het zijn dus vieze klusjes welke in feite dus mijn eigen schuld zijn: ik had het immers ook eerder kunnen bijhouden. Soms kun je je echter niet voorbereiden op smerige taken. Zo heb ik vanmorgen vlug boodschappen gedaan en ben ik daarna doorgereden naar de assistenten. De boodschappen heb ik op de grond gelegd en daarna ben ik uitgestapt. ‘Denk om de eieren’: het is een zinnetje die zich heus wel in mijn hoofd heeft afgespeeld, alleen heb ik er niet zo bewust naar gehandeld. ’s Middags pak ik mijn boodschappentas uit de auto en loop ik richting mijn voordeur. Te laat realiseer ik me dat mijn inmiddels niet meer zo witte tas een druiper heeft en dat er inmiddels een mooi eispoor achter me aanslingert. Ah well, eigen schuld. Kan ik dat witte wasmiddel ook weer even mooi gebruiken!

Nu, een paar uur later, ben ik echter mijn auto poepvrij aan het poetsen. De meeuwen die me over het algemeen o zo lief zijn, kan ik soms wel iets aan doen. Een luier het liefst. Dat mijn auto groen is, wil nog niet zeggen dat dit een uitgestrekt natuurlandschap is waar de vogels hun behoefte op mogen doen. Dát is dus een klusje die ik zelf niet verhelpen kan. Toch heeft het wel iets therapeutisch, het schrobben van schijt.

What’s next?

Lundi lol

De laatste maandag in Duinkerke.

Mijn laatste werkweek. Een collega drukt me het boek Astérix chez les Bretons (docent Engels, vandaar!) in mijn handen. “Voilà, un cadeau pour toi Laura. Omdat ik het zo leuk vond om af en toe met je te praten.” Geweldig lief, daar krijg ik echt een warm gevoel van.

Het is ook weer leuk om de leerlingen na 3 weken weer te zien. Mijn begeleidend docent legt de leerlingen uit dat het mijn laatste week zal zijn. Geschokt draaien sommige leerlingen hun hoofd naar mij, om mij bevestigend te zien knikken. Ja, het is mijn laatste week in het Franse lyceum en daar geniet ik nog even fijn van. Want er zitten toch gouden momenten tussen.

Zo herhaalde de docent de stof die we hebben besproken voor de vakantie. Kledingstukken. De leerlingen graven in hun geheugen en algauw komen de woorden weer terug. ‘Lange broek, korte broek, overhemd, blouse..’ De leerlingen denken hardop en langzaamaan lijkt de klas zich wel om te toveren in een modetijdschrift. Nadat we zo’n minuut of twintig bezig zijn met het herhalen van de stof, legt de docent uit dat ze nu hun eigen dialogen in de kledingwinkel moeten gaan voorbereiden. Vóór de vakantie hebben we een paar voorbeeldsdialogen samen gedaan en nu moeten ze dus zelf een nieuw dialoog schrijven. De ene leerling is de verkoopster en de ander speelt de klant. Ze beginnen allemaal te schrijven: de opdracht is duidelijk. Één leerling steekt echter zijn vinger op.

“Madame, waar moet het dialoog over gaan?” Mijn docent kijkt hem met een lege blik aan. “Sur la philosophie de l’escargot.” 

Never dull moments

Dernier Dimanche Dunkerquois

De laatste zondag in Duinkerke.

Samen met de assistenten ben ik naar het strand geweest. De gevoelstemperatuur was nou niet bepaald standje tropisch, zo met de harde wind en de bewolkte lucht. Toch hebben de twee Britse assistenten in de zee gezwommen: hun manier om afscheid te nemen van het Duinkerkse weekend. Stoer! Mijn manier was het eten van een gaufre liégeoise. 

Never dull moments 

Fantoomtafel

Vanmorgen hebben we mijn spullen verhuisd. De hele week ben ik al bezig geweest met inpakken en vandaag is het dan zover. Doos na doos, maar ook meubel na meubel verdwijnt uit mijn kamer, de bus in. Klaar voor de tocht naar Nederland. De Franse marktplaatskopers komen binnen, drukken me het geld in mijn hand en gaan er weer vandoor met hun nieuwe meubelstuk.

Deze blog typ ik op de grond, zittend op een lek luchtbed. Ik slaap op een versgekocht luchtbed en verder heb ik nog een krukje en een klein tafeltje. That’s it. Het voelt avontuurlijk en ik vind het eigenlijk wel prima. Het enige jammere is dat ik steeds mijn kopje thee, mijn boek of mijn pen even op tafel wil leggen. Tja, dat gaat niet meer!

Oja, zo gaat dat: kamperen.                                                                                                                     Oja, zo voelt dat: houten billen. 

Never dull moments