Gedonder

’s Ochtends kondigen ze het op het journaal al aan: vandaag gaat het onweren in Nederland. Vooral in het zuiden en het oosten van het land zal het losgaan, maar ze beloven dat het in de loop van de dag ook richting het noorden zal trekken.

Ik heb altijd al van onweer gehouden. Het is spannend en onheilspellend en het voelt binnen altijd ontzettend knus en gezellig.

Voor mij was ‘hutten bouwen’ het synoniem voor onweer. Zodra de donkere wolken zich samenpakten, vlogen mijn zus en ik door het huis om materiaal te verzamelen. Dekens werden over banken en stoelen gegooid en binnen tien minuten zaten we in onze eigen spookhut. Wat voelden we ons daar thuis en wat was het een feest als het onweer extra hard galmde!

Vroeger gingen we op vakantie naar Lochem. Samen met kennissen woonden we dan altijd één of twee weken in een grote boerderij. Ook hier waren we fan van hutten bouwen. De boer – de verhuurder die naast onze boerderij woonde – was altijd ontzettend vriendelijk en liet ons lekker onze gang gaan op het erf. Niks was hem te gek. We mochten aanbellen voor materiaal en dan zou hij wel even gaan ‘kieken voor spiekers’.

Op een avond in Lochem hadden we het wilde plan om in de speeltuin te gaan kamperen. We waren met vijf meiden en we pasten precies op de trampoline. Dekens, kussens en chips werden richting de trampoline gezeuld. Wat een spannend avontuur! Daar lagen we dan: met z’n vijven op een rij. We giechelden wat af en vertelden elkaar verhalen. Ondanks de spannende boerderijgeluiden voelden we ons veilig zo onder de dekens. Toch besloot het onweer om onze slaapbestemming van die avond te veranderen. Even later lagen we dan ook weer veilig binnen in onze stapelbedden, met een nieuw avontuur in the pocket. 

Turend naar het onweer van vanavond, denk ik glimlachend terug aan deze leuke tijden. Het nostalgische gevoel wordt versterkt door de gezelligheid in de slaapkamer waar ik nu samen met mijn vriend en de katten zit. Vanuit het raam hebben we een prachtig uitzicht over het dorp. De flitsen volgen elkaar steeds sneller op en het rommelt zachtjes in de lucht.

Darcy, onze kat die graag holletjes opzoekt, nestelt zich in het dekbed en bouwt zo zijn eigen hut. De zachte donder is niet hard genoeg om hem de spookhutervaring te geven, maar dat hij zich veilig voelt staat vast.

Onweer, wanneer kom je weer?

Never dull moments

Examenuitslag

De telefoon gaat nog niet één keer over of we hebben al op het knopje hands-free gedrukt. Gezamenlijk begroeten mijn zus en ik onze docente Nederlands: onze mentrix. Vol vreugde roept ze hard: “Nou, dames ik mag jullie feliciteren hoor, fantastisch!” Onze gezichten stralen direct: we zijn geslaagd voor het VWO! Dan vervolgt onze mentrix: “Maar eh Laura, wat heb je toch met Nederlands gedaan? Je hebt het allerlaagste cijfer van iedereen!”

Die dag heb ik vast wat nieuwe spiertjes in mijn gezicht geactiveerd: de emoties vreugde, schaamte, trots en verbazing wisselen elkaar als een knipperlicht af. Toch is er één overheersend gevoel: vrijheid!!

Voor alle examenkandidaten wens ik dit gevoel ook toe. Vrijheid. Of was het nou vreihijd?

Never dull moments

Lol in de straat

Samen met mijn zus loop ik in de straten van Alkmaar. We zijn onderweg naar een Grieks restaurant waar we vanavond een bedrijfsuitje hebben. Zoals altijd kletsen we over van alles en nog wat. Een vrouw loopt schuin voor ons en heeft precies hetzelfde tempo als dat wij hebben. Zo’n 300 meter lopen we gelijk op, totdat de vrouw ineens naar rechts schiet: “o oeps!” Giechelt ze een beetje in zichzelf. Ha! Deze dame was duidelijk aan het meeluisteren, want ze liep zo haar eigen huis voorbij!

Never dull moments

Quelle coïncidence!

[2014] Ik zit in het derde jaar van mijn opleiding Frans en inmiddels kan ik de taal al op een leuk niveau spreken. Binnenkort heb ik een mondeling waar ik met twee docenten over de door mij gelezen boeken zal praten. Deze laatste weken ben ik dan ook druk met het lezen van alle verschillende verhalen.

In de trein naar huis pak ik dan ook weer mijn Franse boek erbij. Het speelt zich af in de achttiende eeuw en inmiddels zit ik lekker in het verhaal. Ik merk het dan ook niet zo als er bij station Zaandam iemand naast me komt zitten.

Tot het ineens hoopvol en enthousiast naast me klinkt: “Tu es française?!” Verrast kijk ik haar aan. Hoe toevallig is het dat er een Franstalig meisje naast me gaat zitten en dat ik dan uitgerekend een Frans boek aan het lezen ben! Ik leg haar uit dat ik Nederlandse ben, maar dat ik Frans studeer. We kletsen over en weer en het blijkt dat we heel erg bij elkaar in de buurt wonen. We wisselen nummers uit: het begin van een leuke vriendschap!

Never dull moments

 

Toetje?

“It’s not yogurt, it’s mayonnaise.” 

Ken je die scène van Notting Hill? Ook ik dacht ooit een hap te nemen van een lekkere yoghurt.

[2006] ’s Avonds eet ik bij een vriend thuis en de borden zijn net weer opgeruimd. We hebben patat gegeten en bij het tafel dekken werd de mayonaise in plastic bakjes geserveerd. Dezelfde bakjes waar we nu yoghurt in eten. Ik let niet goed op en schenk de yoghurt in het mayonaisebakje dat op tafel is blijven staan. Pas wanneer ik de vettige lepel in mijn mond stop, heb ik mijn error door. Toch wil ik me niet als een onbeschofte gast gedragen. Ik doe mijn best om mijn gezicht in de plooi te houden, maar zo goed als Spike kan ik helaas niet acteren.

Never dull moments