Willen op Woensdag

Ik wil iets typen, maar ik zit chips te eten.

Vanmiddag wilde ik mijn berichtjes checken, maar ik had mijn telefoon op mijn werk laten liggen.

Ook wilde ik achteruitrijden, maar ik was vergeten het stuurslot eraf te halen.

Vanavond wilde ik mijn band plakken, maar de band wilde niet zo.

 

O, en ik wilde dus géén chips eten.

Never dull moments

Ondertussen in de sloot

Vanmiddag gingen er toch een paar papa’s tegenover elkaar tekeer! Vier donzige, boze meerkoeten. Met hun veren recht omhoog en hun borst ver vooruit beukten ze elkaar bijna tot paté. De kinders waren het blijkbaar wel gewend: die zwommen rustig rondjes rondom hun badass op-paraplu-lijkende papa’s.

Never dull moments

Plaatsvervangende zweethandjes

Op station Zaandam stap ik op de trein. Ik ben onderweg naar Amersfoort, waar ik met twee vriendinnen heb afgesproken. Ondanks dat (of misschien juist wel omdat) het zondag is, is het een ontzettende drukte. Ik kies voor de stiltecoupé op de bovenste verdieping van de trein, waar het ook flink bevolkt is. Een man haalt zijn aktetas van de stoel naast hem en dankbaar ga ik zitten. Ik heb uitzicht op het halletje, waar mensen nog steeds instappen en hun coupé kiezen.

Aan de andere kant van het gangpad zit een vrouw die een wat nerveuze indruk maakt. Ze kijkt onrustig om zich heen en staat af en toe ook op van haar plek. Ze loopt dan naar het gangpad, draait zich om en werpt een vluchtige blik op het halletje. Vervolgens gaat ze weer zitten. Een vreemd schouwspel. Op station Zaandam herhaalt ze dit drie keer, totdat de trein begint te rijden. Onderzoekend kijk ik haar aan. Is ze bang dat ze wordt gevolgd? Wacht ze op iemand? Heeft ze misschien een blind date? Mijn fantasie slaat een beetje op hol, totdat ik weer in de realiteit “ssssst, meneer, kunt u misschien ergens anders gaan bellen?” terugval. Een blind date in de stiltecoupé: lijkt me toch niet.

Omdat ik niet al te erg naar de vrouw wil gluren, verdiep ik me weer in mijn leesboek, dat al net zo spannend is. Ik lees momenteel het vierde deel van de Millennium reeks en ik zit al aardig in het verhaal. Toch word ik onderweg naar station Amstel steeds uit mijn verhaal gerukt, omdat de vrouw steeds opnieuw een blik in het halletje werpt. Ik sta mezelf toe om haar even aan te kijken: misschien wil ze er iets over kwijt. Dan is het maar jammer van de stilte hoor, als ik haar kan helpen doe ik dat graag. Ze glimlacht verontschuldigend naar me. Ik begin steeds nieuwsgieriger te worden. Getriggerd door mijn detective verhaal, wil ik graag dit mysterie oplossen. Wat is er toch met deze mevrouw aan de hand? Wat verwacht ze te zien in het halletje?

Dan stapt de conducteur de coupé binnen. Automatisch kijk ik naar de vrouw en het kwartje valt: ze is aan het zwartrijden! Ze is natuurlijk bang voor de komst van de conducteur. Mijn hart begint sneller te bonzen, dat zou toch wel een vervelende situatie zijn. Maar nee, ze rommelt vlug in haar tas en tovert daar haar OV-kaart tevoorschijn. Gelukkig. De conducteur komt eerst naar mij en ik geef hem mijn vervoersbewijs. “Bedankt!” Dan draait hij zich om naar de vrouw en scant haar kaart. “Die fiets in het halletje is van mij, meneer!”

Wát een ontknoping.

Never dull moments

Nagenieten

Zucht. Coldplay was fantástisch! Het was een Adventure of a Lifetimeeen Everglow, een Sky full of stars. Wat kan Chris Martin zingen en wat speelt zijn band goed!

We staan weer in de trein terug naar huis, nog nadromend van dit geweldige concert. Je kunt precies zien wie er nog meer naar het concert zijn geweest. De polsbandjes en buttons verraden dit natuurlijk, maar ook de gelukkige blikken in de ogen vertellen me precies wie er vanavond ultiem hebben genoten.

Zo ook een echtpaar, die samen op de klapstoeltjes zit. Ze staren blij voor zich uit en lachen af en toe wat met elkaar. Bij de volgende halte komt een plekje tegenover hen vrij en ik neem plaats. Ze richt zich tot haar man:

“Kom schat, we zijn bij Amsterdam Centraal en moeten er nu écht uit hoor. Straks belanden we nog in…” ze kijkt op het bordje. “Uitgeest”. Ze kijkt er een beetje moeilijk bij, alsof het een vreemd gehucht is. Haar man mompelt: “Tja, dan zou het vanavond een beetje verkeerd aflopen.”  Ze giechelen en staan op. “Ja, laten we de trein naar Zwolle maar pakken, dan komen we veilig thuis.

Nou, in mijn eigen Uitgeest I’ll dream of para-para-paradise…

Never dull moments

 

Ike..jaaaaaaaaaa!

Zoals elke vrijdag begint mijn dag vandaag met paardrijden. Hier op de stal voel ik me altijd heel fijn: alsof er even niets anders bestaat dan de paardenwereld. Ondanks dat er hard gewerkt moet worden, voelt het altijd toch als een soort vakantiemoment. Een luxegevoel zo aan het begin van het weekend!

Halverwege de les krijgen we een pauzemoment om de paardenhalzen te laten strekken en om zelf even uit te puffen. Mijn gedachten dwalen dan ook voor het eerst deze ochtend af naar ‘het normale leven’. Hee, dat is ook zo! Vanavond ga ik gezellig met mijn vriend naar de Ikea. Sinds we uit Bali terug zijn, kriebelt het bij mij om voor de slaapkamer een nieuw kledingrek te shoppen. En nog wat opbergspullen voor het kantoor. En vooruit, ik wil natuurlijk ook graag een mooie grote plant voor in de woonkamer. Nou ja, alles op zijn tijd. Het voornaamste is dat ik zin heb in onze date vanavond!

“Kom op dames, we pakken het weer op. Aan het werk!” De Ikea is ineens weer ver weg en ik concentreer me weer op mijn paard.

Om 13:00 kom ik thuis, spring ik onder de douche en plof ik vervolgens op de bank. Ik voel me heerlijk loom na het paardrijden en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht: straks naar Ikea! Hoe kneuterig en burgerlijk het misschien ook is, ik verheug me erop en ik stuur een berichtje naar mijn vriend dat ik er zin in heb. Mijn vriend reageert ook blij dat hij er zin in heeft en nog geen paar seconden later belt hij me. Enthousiast, denk ik nog.

“Hoi! – Hee! Lekker aan het werk? – Ja hoor, gaat prima! – Straks naar Ikea hè?” Het blijft stil. Dan begint hij voorzichtig: “Zeg, wat vind je ervan als we vanavond eens naar een ander feestje zouden gaan?” Ik blijf stil en mijn vriend vervolgt: “In Amsterdam.” OMG. “Bedoel je… wil je nou zeggen…?” Mijn vriend lacht en zegt: “Ja, het is me gelukt!!” Ondanks dat ik op de bank zit, voelt het alsof ik opnieuw aan het galopperen ben. Het is hem gewoon gelukt om lastminute tweedehands kaartjes te vinden!

In plaats van dat we ons zullen buigen over meubels als Kallax, Väggis of Slättbo, gaan wij vanavond naar Coldplay!!

Die date komt wel goed vanavond!

Never dull moments

Huiverige huisdieren

O jee, het is menens. James reageert niet op aluminiumfolie. Normaal komt hij van ver aangestoven om met zijn favoriete speeltje te spelen. Nu zit hij me echter strak aan te kijken en verroert nog geen snorhaar. Snel ga ik op zoek naar een tampon, om te kijken of we vandaag met één of twee onweer-getraumatiseerde katten te maken hebben.

Never dull moments

Gevangen in je werk

Hee wacht eens! Realiseer ik me ineens. Waarom zou ik elke keer nou helemaal het halve pand doorlopen vanaf de kantine, terwijl ik gewoon via deze deur zo weer op mijn werkplek terecht kan komen? Ik staar naar de deur naast die van de kantine en bedenk me dat dit niet eens zo’n heel slecht plan is. Sinds een paar weken heb ik op mijn werk een nieuwe werkplek en door deze sluiproute te nemen scheelt het me zeker anderhalve (!) minuut lopen.

Daar ga ik. Ik duw de deur open en daar verschijnt meteen de trap naar beneden. Neuriënd bewandel ik de treden naar beneden. Grappig hoe zo’n standaardroute er dan ‘insluipt’, terwijl het stiekem dus gewoon veel makkelijker kan. Oké, makkelijk is misschien niet het woord: ik struikel bijna van de onderste trede, die kennelijk loszit.

Maar eerlijk is eerlijk: binnen nog geen tien seconden heb ik de deur naar mijn werkruimte alweer bereikt. Ik duw de klink naar beneden en… er gebeurt niets. De deur zit dicht. O. Huh? Ik heb toch echt wel eens mensen zo zien lopen. Nou ja, misschien is het dan toch niet helemaal de bedoeling. Ik draai me om, struikel opnieuw bijna over de onderste trede en loop weer naar de bovenste deur. Ik duw de klink naar beneden en… er gebeurt niets. De deur is in het slot gevallen. O. Ik probeer een cijfercode op het deurslot, maar ik weet de volgorde niet meer. Ja, briljant idee dit!

Ik draai me dus maar weer om, loop opnieuw omlaag en stap deze keer over de onderste treden heen, waardoor ik met een harde bons op de grond terecht kom. Ik hoor wat gemompel aan de andere kant van de deur. Ik schraap mijn keel, bons op de deur en roep ietwat schuldig: “Ehm, joehoe?” Ik hoor voetstappen richting de deur, die even later openzwaait.

Sta ik hoor, met mijn kopje thee in mijn hand, ten overstaande van vier verbaasde hoofden die mijn kant op kijken. De kant van de nooduitgang. Toch niet zo’n sluiproute after all.

Never dull moments