Boze mufkezen

Ik heb altijd al moeite gehad met afscheid nemen van mijn persoonlijke spullen. Meubels, souvenirs, maar zeker ook kleding. Toch begin ik er steeds beter in te worden om dat laatste weg te doen. Het lukt me dan om mijn kleren realistisch te bekijken en te bedenken: hm ja, hier zit toch echt wel een gaatje in. Of: deze broek zit écht niet meer lekker. Weg ermee! En dan voelt het ook gewoon goed.

Toch lukt het me lang niet altijd. Vaak niet eigenlijk. Mijn gevoel wint het dan van mijn verstand en dan gooi ik het uitgelubberde shirt, de versleten broek of het verkleurde topje in de (inmiddels uitpuilende) onderste lade. De kluslade. “Kan altijd van pas komen” zeg ik dan, wanneer mijn vriend afkeurend naar de muffe stapel kijkt.

(…)

Vandaag hebben we impulsief besloten om de muren te sauzen. We reden naar de Praxis, kochten twee mooie kleuren en zijn direct aan de slag gegaan. Het resultaat is mooi en we zijn tevreden met de nieuwe uitstraling van onze woonkamer. Toch voelde ik me wel een beetje schuldig tegenover de klusshirtjes. Ik heb ze geen blik waardig gegund en dan scheep ik ze straks ook nog eens op met een nieuwe concurrent: een goedzittend hemdje dat ik per ongeluk heb besmeurd met verf.

Never dull moments

Advertenties

Bij de tandarts

De stilte ben ik na de meidenvakantie nog niet zo gewend en ik begin automatisch mee te neuriën met een liedje op de radio. Althans, dat probeer ik. Door de achteroverliggende houding komt er slechts een schor piepje uit mijn stem, waardoor ik abrupt weer stop. Awkward.  De stilte die volgt maakt het nog ongemakkelijker. Toch hoef ik me niet te schamen, want deze meneer heeft heus het achterste van mijn tong al wel eens gezien.

Never dull moments 

Un Parisien et deux touristes

[2012] Samen met een vriendin ben ik in Parijs. We zitten bij een restaurantje vlakbij de Notre Dame en drinken wat lekkers. We hebben uitzicht op een straat waar veel auto’s geparkeerd staan. Op een gegeven moment komt er een auto met zijn knipperlicht aanrijden: hij geeft aan dat hij linksaf gaat. We kijken verbaasd: gaat hij dáár parkeren? Zijn auto past zonder enige speling nét aan in het gaatje. Optimistisch gedacht. Even denk ik dat hij zijn auto gewoon zo op de weg laat staan, maar hij begint toch echt te steken.

Hij rijdt de auto een stukje naar achteren en draait zijn Franse autobips een beetje in het ‘parkeervak’. Hij draait aan zijn stuur en gaat weer een stukje naar voren. En weer naar achteren. En weer naar voren. Ik zit hier prima, wat een show! Een keer of twintig steekt hij heen en weer. Hij zit er ontspannen bij, alsof hij het dagelijks doet. Het gaat ontzettend soepel en mijn gevoel van bewondering groeit per beweging.

Na ruim vijf minuten heen en weer te hebben gereden staat de auto er perfect in. Voor en achter heeft hij enkele centimeters speling en hij heeft de andere auto’s niet aangeraakt. Chapeau! Hij stapt uit, doet de deur op slot en kijkt even rond. Op dat moment krijg ik even oogcontact met hem (ik ben nog steeds aan het staren) en ik breng mijn handen naar voren om hem een applaus te geven. Hij lacht om mijn geklap en hij maakt een elegante buiging. Vervolgens verdwijnt hij naar binnen.

De show is klaar en ik toon weer belangstelling voor mijn warme chocolademelk met slagroom. We hervatten ons gesprek en genieten van het stadsleven van Parijs, dat zich als een film voor ons afspeelt. Het begint een beetje te regenen, maar dat is niet erg. Mensen steken hun paraplu’s op en wandelen sierlijk door de straten. Wat is het toch een mooi gezicht zo bij de Notre Dame: regen of geen regen.

Dan stoten we elkaar aan. De man is weer naar buitengekomen. Hij draagt een pakketje in zijn hand. Hij doet de achterdeur open, legt het pakje op de achterbank en neemt plaats achter de bestuurdersstoel. Het ‘steekpartijtje’ begint gewoon weer opnieuw. Iets sneller dan net wurmt hij zichzelf uit het gat en rijdt de beregende straten van Parijs in. Hij is zo’n 30 seconden binnen geweest.

Never dull moments

Talentvol tafelen

Om 20:30 shoppen we tomaatjes, courgette, avocado, sla (…) en wraps.

Drie kwartier later beginnen we aan onze huisgemaakte taco’s.

Om 21:17 breekt mijn bord omdat ik het potje chilipoeder uit mijn handen laat kletteren.

Never dull moments 

Proesten in Praag

Al een paar dagen lopen we rond in het centrum van Praag. We zijn zeer gecharmeerd van al het moois, het is echt prachtig! Zo komen we langs sprookjesachtige wateren, imposante bruggen, kerken en grote gebouwen.

Ondanks al het moois raken we toch nog steeds het meest afgeleid door de ‘gewone’ zaken.

“Wat drijven daar nou, boterhammen?”

Wat later staren we naar een ontzettend magere beveiliger van zo’n twee en een halve meter lang. “Die man lijkt op een potlood!”

Ook in de discotheek is er weinig van de Praagse sfeer te proeven wanneer we overal Nederlanders tegenkomen. Niet te missen. Op een gegeven moment komt er een blond exemplaar naast me staan. “Zo, jij zit zeker nog op het vwo?”

Goeie dagcrème.

Never dull moments

Stelletje pubers

Darcy zit op de vensterbank, maakt braakgeluiden, racet op het tapijt af en kotst zijn avondeten plus een half verteerd kippensnoepje uit op ons zachte kleed. James snelt er op af, ruikt aan het vlezige hoopje en begint er vervolgens als een malle mee te basketballen.

Never dull moments 

Effe Tsjecken

“Aan het eind van de weg rechtsafslaan!!!” Gilt ze in mijn oor. Ik sla mijn handen gauw voor het schermpje, rondkijkend of iemand haar heeft horen blèren. Ik zit op het plein voor mijn huis, satellieten te zoeken voor mijn TomTom. Morgen gaan we met vriendinnen met de auto op vakantie en ik ben aan het checken of de kaart van Tsjechië op de TomTom staat. Overduidelijk. Ik zet haar gauw uit, voordat mensen straks verschrikt van koers afwijken door haar dwingende stem zo midden op het plein.

Never dull moments 

Bonte ochtend op Texel

Vandaag is mijn laatste dag op Texel: vanavond ga ik weer richting huis. Ik voel me er een beetje sip bij: de vakantie hier op het fijne eiland is alweer bijna om. Toch leek deze week voor mijn gevoel wel lang te duren. Zo hebben we veel bezoek ontvangen en zijn we in elk dorpje wel even geweest: leuk!

De Slufter, een prachtig en uniek natuurgebied in het noorden van Texel, is altijd een ‘attractie’ geweest die op mijn lijstje is blijven staan. Tot vandaag. Rond elven schepen we in en rijden we richting de natuur. Daar aangekomen worstelen we ons door een vreemd hek bij de ingang en wandelen we de weidse weide-wereld in.

Wat is het mooi! Overal om ons heen zien we verschillende kleurtjes. Groen, geel, paars: het is een fantastisch natuurgebied. Ik heb direct spijt dat ik hier nog nooit eerder ben geweest. We wandelen op een avontuurlijk paadje richting de zee. Op een gegeven moment wordt het pad wat wilder en moeten we wat water oversteken om verder te kunnen komen richting de zee. De helft van het gezelschap blijft achter, de andere helft (waaronder ik) loopt verder.

Mijn zus loopt voorop en verkent het pad. Nog een paar stappen en ze is bij het water. Ik zit haar op de hielen en volg haar waar zij gaat. Totdat ze een sprong over het water verkeerd inschat, op haar hielen terecht komt en een meter vooruit glijdt. Ze verliest haar evenwicht en strekt haar arm uit om zichzelf op te vangen. Zo blijft ze staan. De eerst seconden staar ik haar met open mond aan, maar nadat ik zie dat ze verder ongedeerd is, gier ik het uit. “Sierlijk hoor!!” De grond waarop ze uitgegleden is, is een soort klei-achtige modder. Het is nu net of er snelheidsstrepen in gegraveerd zijn. Ook op haar benen trouwens. Voor mij is dit een perfecte waarschuwing: ik loop lekker door het water!

Even later woekeren we weer verder door de kleimodder. Het is inderdaad een wankele grond en je moet goed opletten waar je je voeten neerzet. Toch begint het te dagen en we gaan goed. De zee komt dichterbij! We zwaaien nog even naar het achtergebleven gezelschap, dat inmiddels een klein stipje geworden is. Daar komt het volgende watertje: een stroompje van zo’n 15 cm breed. Mijn zus is blijkbaar even haar val-fiasco vergeten, want ze neemt een aanloop en springt wederom over het water. Ook deze keer komt er een oerkreet uit haar mond en nu beland ze wél vol op haar kont. Ook nu kan ik mijn lach niet inhouden. “Whaaa! Ga je lekker?!” Ze lacht zelf ook mee. “Sjongejonge, dat ik uitgerekend híér overheen spring!” We staren naar het sneue watertje en lachen nog harder. Daar valt mákkelijk overheen te stappen. Ook mijn moeder, die in de buurt loopt, lacht mee.

We wandelen nog wat verder en genieten van de mooie natuur. We maken foto’s en mijn zus probeert haar broek iets te fatsoeneren. Dan lopen we dezelfde weg weer terug en zijn voorbereid op de gevaarlijke plasjes. Het gaat goed en we komen steeds dichterbij de anderen, totdat mijn moeder deze keer onderuit gaat. En best hard ook, het ziet er indrukwekkend uit! “Gaat het mam?!” Lenig staat ze weer op met haar besmeurde jurk. “Haha, ja hoor het gaat we.. o, nee, kijk nou, mijn schoentjes! Dat vind ik wel erg. Ze waren zo mooi wit!” HAHAHA.

Never dull moments