Boze mufkezen

Ik heb altijd al moeite gehad met afscheid nemen van mijn persoonlijke spullen. Meubels, souvenirs, maar zeker ook kleding. Toch begin ik er steeds beter in te worden om dat laatste weg te doen. Het lukt me dan om mijn kleren realistisch te bekijken en te bedenken: hm ja, hier zit toch echt wel een gaatje in. Of: deze broek zit écht niet meer lekker. Weg ermee! En dan voelt het ook gewoon goed.

Toch lukt het me lang niet altijd. Vaak niet eigenlijk. Mijn gevoel wint het dan van mijn verstand en dan gooi ik het uitgelubberde shirt, de versleten broek of het verkleurde topje in de (inmiddels uitpuilende) onderste lade. De kluslade. “Kan altijd van pas komen” zeg ik dan, wanneer mijn vriend afkeurend naar de muffe stapel kijkt.

(…)

Vandaag hebben we impulsief besloten om de muren te sauzen. We reden naar de Praxis, kochten twee mooie kleuren en zijn direct aan de slag gegaan. Het resultaat is mooi en we zijn tevreden met de nieuwe uitstraling van onze woonkamer. Toch voelde ik me wel een beetje schuldig tegenover de klusshirtjes. Ik heb ze geen blik waardig gegund en dan scheep ik ze straks ook nog eens op met een nieuwe concurrent: een goedzittend hemdje dat ik per ongeluk heb besmeurd met verf.

Never dull moments

Bij de tandarts

De stilte ben ik na de meidenvakantie nog niet zo gewend en ik begin automatisch mee te neuriën met een liedje op de radio. Althans, dat probeer ik. Door de achteroverliggende houding komt er slechts een schor piepje uit mijn stem, waardoor ik abrupt weer stop. Awkward.  De stilte die volgt maakt het nog ongemakkelijker. Toch hoef ik me niet te schamen, want deze meneer heeft heus het achterste van mijn tong al wel eens gezien.

Never dull moments 

Un Parisien et deux touristes

[2012] Samen met een vriendin ben ik in Parijs. We zitten bij een restaurantje vlakbij de Notre Dame en drinken wat lekkers. We hebben uitzicht op een straat waar veel auto’s geparkeerd staan. Op een gegeven moment komt er een auto met zijn knipperlicht aanrijden: hij geeft aan dat hij linksaf gaat. We kijken verbaasd: gaat hij dáár parkeren? Zijn auto past zonder enige speling nét aan in het gaatje. Optimistisch gedacht. Even denk ik dat hij zijn auto gewoon zo op de weg laat staan, maar hij begint toch echt te steken.

Hij rijdt de auto een stukje naar achteren en draait zijn Franse autobips een beetje in het ‘parkeervak’. Hij draait aan zijn stuur en gaat weer een stukje naar voren. En weer naar achteren. En weer naar voren. Ik zit hier prima, wat een show! Een keer of twintig steekt hij heen en weer. Hij zit er ontspannen bij, alsof hij het dagelijks doet. Het gaat ontzettend soepel en mijn gevoel van bewondering groeit per beweging.

Na ruim vijf minuten heen en weer te hebben gereden staat de auto er perfect in. Voor en achter heeft hij enkele centimeters speling en hij heeft de andere auto’s niet aangeraakt. Chapeau! Hij stapt uit, doet de deur op slot en kijkt even rond. Op dat moment krijg ik even oogcontact met hem (ik ben nog steeds aan het staren) en ik breng mijn handen naar voren om hem een applaus te geven. Hij lacht om mijn geklap en hij maakt een elegante buiging. Vervolgens verdwijnt hij naar binnen.

De show is klaar en ik toon weer belangstelling voor mijn warme chocolademelk met slagroom. We hervatten ons gesprek en genieten van het stadsleven van Parijs, dat zich als een film voor ons afspeelt. Het begint een beetje te regenen, maar dat is niet erg. Mensen steken hun paraplu’s op en wandelen sierlijk door de straten. Wat is het toch een mooi gezicht zo bij de Notre Dame: regen of geen regen.

Dan stoten we elkaar aan. De man is weer naar buitengekomen. Hij draagt een pakketje in zijn hand. Hij doet de achterdeur open, legt het pakje op de achterbank en neemt plaats achter de bestuurdersstoel. Het ‘steekpartijtje’ begint gewoon weer opnieuw. Iets sneller dan net wurmt hij zichzelf uit het gat en rijdt de beregende straten van Parijs in. Hij is zo’n 30 seconden binnen geweest.

Never dull moments

Talentvol tafelen

Om 20:30 shoppen we tomaatjes, courgette, avocado, sla (…) en wraps.

Drie kwartier later beginnen we aan onze huisgemaakte taco’s.

Om 21:17 breekt mijn bord omdat ik het potje chilipoeder uit mijn handen laat kletteren.

Never dull moments 

Proesten in Praag

Al een paar dagen lopen we rond in het centrum van Praag. We zijn zeer gecharmeerd van al het moois, het is echt prachtig! Zo komen we langs sprookjesachtige wateren, imposante bruggen, kerken en grote gebouwen.

Ondanks al het moois raken we toch nog steeds het meest afgeleid door de ‘gewone’ zaken.

“Wat drijven daar nou, boterhammen?”

Wat later staren we naar een ontzettend magere beveiliger van zo’n twee en een halve meter lang. “Die man lijkt op een potlood!”

Ook in de discotheek is er weinig van de Praagse sfeer te proeven wanneer we overal Nederlanders tegenkomen. Niet te missen. Op een gegeven moment komt er een blond exemplaar naast me staan. “Zo, jij zit zeker nog op het vwo?”

Goeie dagcrème.

Never dull moments