Fairytale fun

In de jaren ’90 luisterden mijn zus en ik graag naar cassettebandjes met sprookjesverhalen. Elke avond drukten we dan op het play-knopje, om nog even voor het slapengaan naar de prinsessenavonturen te luisteren. Algauw wisten we de tekst uit ons hoofd. Onze ouders daardoor ook. Zo dreunden wij graag de intelligente tekst van de volgende scène van Doornroosje op:

“”Zo, zei de koning. Dat is ook weer geregeld.” En hij nam een fikse hap van een sappige perzik. Maar het was helemaal niet geregeld! …”

De koning heeft natuurlijk helemaal gelijk dat hij in een lekker stuk fruit hapt, denkend dat hij het spinnewielprobleem heeft opgelost door alle spintoestellen in het land te laten verbranden. Hoe de scène vervolgens verder gaat is toch wat lastig terug te halen, wat ook blijkt uit mama’s recente imitatie van deze scène.

“Oja en dan zeiden jullie steeds de volgende scène:

“”Zo, zei de koning. Dat is ook weer geregeld.” En hij nam een fikse hap van een sappige perzik. Maar het was helemaal geen sappige perzik! …”

Aldus mam.

Never dull moments

 

Week-end à Bruxelles

Na een hete dag in Brussel sjokken we terug naar het appartement van mijn vriendin. Wat hebben we veel gezien vandaag! Zo zijn we naar de Grote Markt geweest, hebben we Manneken Pis zien pissen, hebben we kunst bewonderd in het museum Bozar en als klap op de vuurpijl hebben we zelfs een Zwerkbalwedstrijd bijgewoond op een gezellig gamefestival.

Onze dag is top, maar het zweet loopt inmiddels in straaltjes van onze rug. Onze conversatie wordt er met de minuut intelligenter op:

“Ik wou dat het regende. – Ja, hè.” Zwijgend lopen we verder. “Ik wou dat het toiletten regende. – Oh ja, goeie.” Dan denk ik: ik wou dat Manneken pis… nee okee, dat niet.

Never dull moments

Baden in Brussel

Twee sjieke Brusselse jongedames strijken neer op een bankje in de stad. Ze bekijken zichzelf grondig en brengen hun perfect gekapte boblijn in model. Het is zo’n 30 graden, maar bij hen is geen spatje zweet te zien. Ze steken een sigaret op en gaan dicht bij elkaar zitten om een selfie te maken.

Als ze deze foto vanavond thuis nog eens bekijken, zien ze een bezwete toerist op de achtergrond die gulzig aan een literfles Evian zit te lurken. Géén gezicht.

Misschien doen ze dat trouwens wel expres, zodat het contrast lekker groot is. De slimmerds.

Mijn fles water smaakte overigens heerlijk, veel lekkerder dan zo’n sigaret!

Never dull moments

Gokspelletje

[2011] Verward staar ik naar de twee haast identieke, opgeblazen Japanse gezichten. Verdorie, ik zie het verschil niet zo goed. Dit kan wel eens heel awkward gaan worden!

Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht wanneer ik terugdenk aan deze herinnering. Tegenwoordig duw ik met mijn ogen dicht de juiste toiletdeur in het sushirestaurant open.

Never dull moments 

Een schone herinnering

Samen met mijn zus loop ik naar binnen bij een heerlijk sushirestaurant in Amstelveen. We hebben om half acht gereserveerd en we zijn belachelijk stipt. Bij binnenkomst gniffelen we allebei om het object bij de entree. Er staat een set schoenborstels, wat de hal een sjieke look geeft. We lachen om de herinnering die er bij ons naar boven borrelt.

[2014] Met vriendinnen zijn we op vakantie in Kroatië. We zitten in een heerlijk vakantiehuisje op een gezellig vakantiepark in Poreč. Om ons huisje te bereiken, moeten we eerst door het hotelgedeelte waar ook de receptie zit. En schoenborstels.

Één van onze vriendinnen loopt er enthousiast op af. “Kijk! Hier kun je je schoenen poetsen, dat is leuk.” Blij steekt ze haar smetteloze, nieuwe schoen onder een borstel, die meteen als een malle begint te draaien. De borstel maakt een zoemgeluidje, waardoor het een luxueus schouwspel wordt. Na een paar seconden trekt ze haar voet weer terug. Verwachtingsvol staren we naar haar schoen. “O” mompelt ze. “Hmm.” We kijken allemaal naar haar niet meer zo schone schoen en barsten in lachen uit. 

“Goedenavond, we hebben een tafel gereserveerd om half acht!”

Never dull moments

Story of my “I’m gonna make some cookies”-life

Het is 21:15 en ik heb zin in iets lekkers. Ik trek de keukenkastjes open om te kijken of we nog iets lekkers hebben. Uiteraard. Toch heb ik meer zin in zoetigheid dan een handje chips of een lading nootjes.

Ik pak het potje met koekjesmix uit de kast en lees de gebruiksaanwijzing. “Giet de inhoud van het potje in een beslagkom en voeg hier 1 ei en 40 gram boter aan toe.” Ik weet niet hoe gauw ik alles in de kom moet mikken: ik heb écht zin in deze koekjes. De oven heb ik ondertussen aangezet en ik lees de volgende stap op het instructieblaadje. “Maak van het deeg een bal en kneed hier 20 evengrote bolletjes van. Leg de bolletjes op de bakplaat en maak ze een beetje plat.”

Een paar minuten later staar ik zwijgend naar elf sneue vlarkjes op de bakplaat. De koekjes zijn allesbehalve evengroot en zien er allerminst smakelijk uit. Toch ruikt het heerlijk en vol goede moed zet ik de bakplaat in het midden van de oven.

Na dertien minuten gaat de kookwekker en haal ik de koekjes uit de oven. Eigenlijk heb ik er al geen trek meer in. Ik ben zelfs een beetje misselijk geworden. Oei, dat ‘ach, ik offer er een paar op’-stuk deeg was toch wel lekker.

Never dull moments