Omdat het een voorbeeld is van de imparfait… anyone? ;-)

“Jongens, waarom laat ik jullie nou het liedje Formidable horen vandaag?” Leerlingen roepen chaotisch door elkaar: “omdat het Frans is!”, “omdat het formidabel is!”. Dan steekt een leerling de vinger op: “omdat er putain in gezegd wordt!”

Kalm blijven.

Never dull moments

Advertenties

Silence, s.v.p.

Met bruut geweld wordt er naast mijn werkplek met papieren gerommeld. Ik probeer rustig te werken, maar ik word er flink d00r afgeleid. Ik besluit het te laten gaan, misschien houdt hij er zo mee op.

Even later is dit ook het geval: hij houdt zich weer stil. Rustig gaan we allebei aan de gang met ons eigen werk. Ik had natuurlijk beter moeten weten. Opnieuw begint hij druk met de papieren te rommelen: het is alsof hij een deadline moet halen. Ik werp een geërgerde blik zijn kant op en hij kijkt me betrapt aan. Voor even lijkt het te werken. Vervolgens begint hij vrolijk opnieuw en ik verlies mijn geduld. Ik gris het blaadje uit zijn handen en gooi een bolletje wol naar hem toe.

In stilte speelt hij vervolgens verder, mijn lieve kat.

Never dull moments

Legaal belletjelellen

Appels? check. Rozijnen? check. Suiker? check. De appelflappen kunnen worden gemaakt!

Op het moment dat ik de oven op voorverwarmen zet, krijg ik het zelf ineens héél warm. Ik besef me dat ik een belangrijk onderdeel ben vergeten.

Onder het mom van gisteren was het burendag, bel ik licht beschaamd op mijn slippers bij de buren aan. En daar de buren weer van. Tot aan de onderbuurvrouw aan toe. Vriendelijk maar vragend kijkt ze me aan. “Hallo.. eh.. heeft u nog bakpapier?”

Never dull moments

Drankjes in het donker

“Proost!” Op hoop van zegen stoot ik mijn glas bier een beetje schuin naar links, hopend op het herkenbare geluid van rinkelende glazen. Scheef. “Even kijken, zo dan?” Ik mik het glas een beetje meer omlaag. Kling! Hebbes.

Mijn vriend en ik zijn net in de polonaise binnengekomen bij Ctaste: een geweldig leuk restaurant in het donker met alleen maar blinde mensen in de bediening. Onze High Beer is zojuist begonnen en we eten vrolijk maar onwennig van ons eerste amusehapje. Mochten er camerabeelden van worden gemaakt, dan moet het echt hilarisch zijn om te zien hoe mensen vol overtuiging naast hun bord prikken, of juist met hun vinger midden in de amuse graaien.

De donkere belevenis wordt extra verrijkt door de vrolijke dames die af en aan lopen met de hapjes en drankjes. “Smaakt het allemaal? Ik zet nu het volgende glas neer, past u op?” Ook de tweede amuse wordt keurig voor ons uitgeserveerd. Zo druk als we net in gesprek waren, zo kalm zijn we nu aan het proeven. “Wow dit is lekker! Tonijntartaar denk ik. Of is het zalmtartaar?” Bizar hoe je zicht toch wel een grote invloed heeft op het herkennen van de smaak van eten. Dat blijkt ook uit de reactie van mijn vriend: “Nou, ik heb volgens mij iets anders!” smikkel de smikkel. “Heb jij ook bietjes? – Ik heb zéker geen bietjes!” Hopelijk gooi ik straks geen bietjes overboord, denk ik met een lach.

Nieuwe mensen komen giechelend en schuifelend binnen en de sfeer is hartstikke top hier in Amsterdam. Het tweede biertje, een La Chouffe, smaakt wat sterker dan het eerste en past heerlijk bij de tartaar. Op het moment dat ik het bestek op mijn bord leg, merk ik dat mijn vork wel erg zachtjes neerploft. “Hee, er ligt nog iets op mijn bord!” juich ik. Ik neem een flinke hap van het stuk roggebrood. “Lekker? – Intens, haha.”

We hebben goede gesprekken: je bent zo leuk op elkaar gericht wanneer je elkaar niet kunt zien. Ik schrik dan ook half op wanneer de serveerster met een “joehoe!” weer naast ons staat met de laatste gang. Het biertje smaakt weer uitstekend en ik neem een hap van de laatste amuse. Tot mijn verbazing is het nu een zoete gang: het sinaasappelpeper-ijs knettert lekker in mijn mond. Ook het stukje cake smaakt super.

Even later schuif ik het bordje voor me uit op de tafel, zodat de serveerster het straks goed kan pakken. Op de terugweg stoot mijn arm langs een vlezig bolletje dat eenzaam op tafel ligt. Ik pak het tussen mijn vingers en stop het in mijn mond. Ha! Nog een stukje tartaar! Normaal gesproken zou ik er niet aan denken om dit als afsluitend hapje te nuttigen, maar het smaakt eigenlijk verrassend goed.

Na een tijdje roepen we de serveerster: “hartstikke bedankt, wij zijn klaar!” In polonaise lopen we terug door het gordijn en belanden we weer in de ontvangsthal van het restaurant. De serveerster geeft ons het advies om eerst nog even naar beneden te staren, voordat we het licht weer echt in kunnen kijken. Zodra mijn ogen gewend zijn, zie ik direct dat ik twee mooie vlekken op mijn broek heb gemaakt. “Kijk, dus toch hè!” Mijn vriend lacht en kijkt vervolgens naar zijn eigen broek, waar ook een mooie vlek op prijkt. We halen grinnikend onze schouders op en wandelen voldaan naar buiten, terug in de zintuigprikkelende wereld. Het was een fantastische date in het donker!

Never dull moments

… becoming a teacher

Bij het voorbereiden op de colleges ben ik dus blij wanneer de literatuurlijst 2 van de 10 blaadjes beslaat: scheelt weer leeswerk! Ondertussen realiseer ik me natuurlijk heus wel dat ik na elk verplicht artikel steeds weer een stapje dichterbij het docentschap kom.

Wanneer ik naar mijn zojuist gelezen artikel (over modeling en andere docentenhandelingen) staar, zie ik lachend dat ik er qua mentaliteit eigenlijk al wel ben.

Ik heb onbewust een letter tussen ‘mo’ en ‘deling’ gepriegeld.

Nnnnnever dull moments

 

Il faut aimer le train

Twee heren zitten vanmorgen al vroeg in de trein. Direct zie ik dat het broers van elkaar zijn: ze hebben allebei dezelfde oogopslag en lachen op een bepaalde manier. Ik word vrolijk van ze.

“Hier, moet je deze zien!” Samen buigen ze zich over het scherm van één van hun mobieltjes. “O ja, dat weet ik nog wel! Haha dat was echt een prachtig moment.” Grinnikend bekijken ze nog meer foto’s. “Ja en deze, weet je nog hoe hard we daarom gelachen hebben? Ik ben zo blij dat we dit op foto hebben!” De jongste broer zucht weemoedig. “Die goeie ouwe tijd.”

Mijn beurt om zachtjes te grinniken. Ik denk dat de jongens zo’n 10 en 12 jaar zijn.

Never dull moments