Le chagrin d’un collectionneur

Hmpf. De brutaliteit tegenwoordig.

Het raam staat open, het licht brandt en er borrelt nota bene een pannetje water op het fornuis! Waarom doen deze mensen de deur niet voor mij open? Een “nee, sorry” kan ik echt wel hebben hoor. Geen probleem. Nu voel ik me zo genegeerd.

Met mijn collectebus loop ik teleurgesteld naar het volgende huis. Ik kan het niet laten om nog even naar binnen te gluren. Ahhhhh. De man ligt vredig in zijn oorfauteuil te slapen. Handen op zijn buik. Glimlachend loop ik weer verder.

Thuis overdenk ik nog eens de route van vanavond. De zoveelste keer collecteren dit jaar, maar het is weer goed gegaan! Een paar mensen waren niet thuis, maar de opbrengst is vast weer een mooie voor het spierfonds. Even denk ik terug aan het slapende mannetje. Als het allemaal maar goed is gegaan met het pannetje water. Was het eigenlijk brutaal van mij om door te lopen?

Never dull moments

 

Advertenties

One thought on “Le chagrin d’un collectionneur

  1. Heel mooi als chagrin zich wijzigt in begrip! Mijn collecterende lief kwam ook zonder chagrin thuis, moest ietwat grinniken om degene die zo stiekem mogelijk een munt van 5 cent in de collectebus frummelde. Trof ook diverse deuren met stickers aan waarop zoiets stond als ‘wij geven niet aan collectanten’. Eén meneer vroeg: Kunt u zich legitimeren? Nee, zei lief. Meneer gaf toch…
    Hopelijk is het spierfonds chagrinloos helemaal blij!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s