La réalité d’aujourd’hui

Verlekkerd staren de meisjes naar mijn eten. Het is zondagmiddag en mijn vriend en ik hebben trek in een vette hap op deze brakke dag.

De meisjes tegenover mij lusten blijkbaar ook wel iets, want ze houden na zo’n vijf seconden nog steeds hun blik op mijn vrolijke – met trollen versierde – Happy Meal vast. Het voelt een beetje ongemakkelijk om zo een hap uit mijn hamburger te nemen, maar ik doe het toch.

Op dat moment wenden de meisjes hun blik af en staren ze verveeld naar hun ouders, die er ook niet al te vrolijk bij zitten. De vader zucht en tovert twee smartphones vanuit zijn broekzak tevoorschijn. Voor de moeder is dit het teken om ook haar mobieltje erbij te pakken. Met enige tegenzin geeft de vader de telefoons aan zijn dochters terug. Mijn hamburger is inmiddels bijna op.

De vader pakt ook zijn eigen scherm erbij en begint iets te typen. Het is werkelijk geen gezicht, een gezin van vier en dan allemaal in hun eigen wereld verwikkeld. Mijn vriend vindt dit blijkbaar ook, want hij stoot me aan en knikt grinnikend naar het schouwspel tegenover ons.

Op het moment dat ik mijn zevende of achtste frietje in de frietsaus doop, kijkt de vader op van zijn scherm en spreekt zijn oudste dochter ergens op aan. Ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien, maar de woorden “volgende keer…. telefoon niet meer terug… begrepen?” vliegen pardoes mijn openstaande blogoren in. De docent in mij denkt direct: nee pap, dit had je moeten zeggen vóórdat je haar de Smartphone teruggaf. Nu knikt ze wel, maar ze is ondertussen veel te druk met haar Facebookpagina. 

De sfeer wordt er tegenover ons niet gemakkelijker op. En wij maar kauwen op die patatten. Op dat moment komt gelukkig de ober langs met de bestelling voor het gezin. Vier gezichten kijken direct weer vrolijk. Opgelucht constateer ik dat de telefoons direct  in de broekzakken verdwijnen. Gelukkig maar.

Terug in de auto concluderen mijn vriend en ik: “oké, zo gaan wij het dus niet doen.” Wij gaan gewoon direct naar de easy-order paal en halen onze eigen bestelling zelf wel op bij de kassa. 

Never dull moments

Advertenties

One thought on “La réalité d’aujourd’hui

  1. Gewoon naar een zelfbedienings popi jopi restaurant gaan is ook een optie. Tijdens het wikken en wegen van iets mogen kiezen en pakken blijven die smartphones wel in de broek-jaszakken. En is gezinsoverleg mogelijk, wat toch ook op onderling contact wijst. Maar eh, tegen de tijd dat jullie kroost mee uit eten gaat gelden waarschijnlijk geheel andere communicatieregeltjes tussen gezinsleden? Smartphones zijn dan vervangen door…bwahh, geen idee.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s