Lieve lezer

Vandaag is alweer de laatste dag in november! De feestmaand gaat morgen beginnen. Echt bizar hoe snel het gaat. Nu staat er: november (30): weer een volle archiefmaand op mijn blog! Ook dat gaat snel. Inmiddels zit ik alweer op ruim 300 berichten, best een mijlpaal toch?

Ik wil je bedanken dat je mijn blog leest! Het is fantastisch om mijn statistieken te bekijken en altijd weer te zien dat mensen de moeite nemen om mijn verhaaltjes te lezen. Ook vind ik het onwijs leuk dat je me vertelt dat je moest lachen om een blog, dat je de dag positief bent begonnen, of dat je uitkijkt naar mijn verhalen. Dat maakt mij zo happy en geeft me weer zin om verder te gaan!

Un grand merci!!

Never dull moments

Advertenties

Flessenflater

We staan bij de kassa en mijn vriend kijkt me aan: “pak jij het flessenbonnetje er even bij?” Beteuterd kijk ik terug en zeg zacht: “ik dacht dat jij hem had gepakt.” Toegegeven: een kwartier geleden verliep de scène best een beetje apart. Vrolijk mikten we om de beurt lege flessen in de automaat. Bij de laatste fles drukte ik in een soepele beweging op de groene knop en liep direct door naar buiten om de plastic melkflessen in de daarvoor bestemde container te gooien. Er van uitgaande dat mijn vriend het bonnetje wel zou pakken. Mijn vriend liep tijdens diezelfde seconde blijkbaar naar de prullenbak om de vieze, besmeurde plastic tasjes weg te gooien.

Het bonnetje is toen eenzaam in de automaat blijven hangen, totdat iemand anders hem pakte. Even wekte dit bij mij een boze reactie op: dat doe je toch niet? Een flessenbonnetje van vijf euro zomaar stelen? Mijn vriend stelde me gerust: “misschien had deze persoon het wel meer nodig dan wij.” Okee, daar kan ik mee leven! In mijn hoofd bedacht ik toen direct de titel van deze blog. Zo is het dan ook wel weer 😉

Never dull moments

Vroege vogel

Er… zit… een… haan op de straat. Ja, ja een haan op de straat!

Op de fiets zie je nog eens wat. Om 07:05 vanmorgen racede ik voorbij dit gevleugelde vriendje. Een leuk contrast: hij chillend op straat, ik keihard te laat voor mijn werk omdat ik moest krabben en hier geen tijd meer voor had, oeeeps.

Never dull moments 

“Attentie, we hebben een hartaanval op kast 16”

[2014] Als een oud dametje naast je zit en verschrikt “kind wat doe je nou!!” roept, weet je dat je een fout hebt gemaakt. Een cruciale fout.

Ik ben in het Holland Casino in Scheveningen met mijn vriend, waar we een try out pakket aan het beleven zijn. Ik heb zojuist enthousiast op een knopje gedrukt en heb daarmee direct mijn volle inzet van tien euro op kersen, bananen en peren ingezet. Oeps!

De vrouw kijkt me verschrikt aan en legt me uit hoe ik het anders had moeten doen. Wist ik veel!

Ergens toch flauw dat de vrouw er niet van uitging dat dit gewoon volgens planning was. Dat ik gewoon hartstikke vertrouwen had in de peren.

Misschien omdat ik enigszins onwennig een try out-doosje in mijn hand heb geklemd. Nou ja, leuk was het wel!

Never dull moments 

Wait, what?!

[maandag] Ik ben gearriveerd op de VU en ik kom er zojuist achter dat ik mijn dopperflesje vergeten ben. Even snel een flesje water kopen. Welke is het goedkoopst? Deze, oké check.

[Donderdag] mijn flesje herbruik ik inmiddels alweer een paar dagen en hij staat standaard op mijn bureau. Een nieuwsgierige leerling bekijkt de verpakking en vraagt verbaasd: “mevrouw, waarom heeft u water dat geschikt is voor een natriumarm dieet, zwangere vrouwen en babyvoeding?” Zie daar maar eens je gezicht in de plooi te houden.

Never dull moments

Fotofrustratie vs vreugdevertraging

Flits! Weer een foto. Klik! Nog een foto. Ik moet er om lachen hoe mensen de schoonheid hiervan kunnen zien. Zo hoort dat toch: een foto maken van iets wat je mooi vindt? Of wonderlijk; bijzonder.

Ik sta op Station Sloterdijk te chillen onder het inlichtingenbord van de NS. Elke trein heeft vertraging. De mensen reageren allemaal op hun eigen manier: zuchtend kijken sommigen naar het bord, anderen pakken dus hun mobiel om een foto te maken. Weer anderen halen hun schouders op, produceren een lachje en gaan gewoon staan wachten. Zoals ik!

Ik heb geen stress, dat had ik mezelf beloofd vandaag. Ik heb ook geen haast: ik hoef nergens heen. Waarom zou ik me dan druk maken om vijf minuten later? Of nog eens vijf minuten langer?

Ik kijk met een vriendelijke blik de wereld in. Met een neplach maken je hersenen namelijk ook al gelukshormonen aan. (Geeft soms leuke scènes op straat, waarin ik mezelf een lachcursus geef, maar daarover misschien later meer).

Algauw komt een man op me afgelopen en kijkt me glimlachend aan. “Het is wat hè! Nou ja, het is gelukkig lekker warm vanavond!” Mijn hersenen worden gevoed met een echte lach. Wat zijn die gesprekjes met vreemden toch leuk! Zo’n “fijne avond!” gewenst krijgen van een onbekende geeft al zoveel vreugde. Dit zou de regel moeten zijn!

Never dull moments

Zompige zondag

Na het logeerpartijtje sta ik bij de bushalte op de bus te wachten die mij naar huis zal brengen. Het is onstuimig weer en ik ben benieuwd hoe het ritje zal verlopen.

De bus arriveert op tijd en de chauffeuse werpt me een hartelijke blik toe. “Bedankt” zegt ze wanneer ik incheck. Leuk, dat is attent!

Na mij stappen twee smeisjes in. Ze gaan in het hoekje naast mij zitten en rommelen wat in hun tas. Even later halen ze er allebei een schrift uit. Ik glimlach. Vandaag heb ik een productieve ochtend bij mijn zus gehad en ik ben blij dat ik even klaar ben met werken. Ik ben iemand die altijd maar doorwerkt en elk moment daarvoor gebruikt, maar nu even niet. De meisjes beginnen daarentegen hun presentatie voor te bereiden. Des te heerlijker voelt het voor mij om nu echt even niks te doen.

De regen slaat steeds harder tegen de ramen en ook de wind giert hard rondom de rijdende bus. Ondanks dat de meiden vlak naast mij zitten, vang ik slechts enkele woorden op van hun geoefen. “Morgen” … “Zenuwachtig” … “Stom” … “Moet maar” …

Dan stuurt de chauffeuse de bus de hoek om, waardoor de regen wat minder hard tegen de ramen klettert. Opeens kan ik de zinnen duidelijk verstaan en automatisch luister ik met de meisjes mee.

“Oké, dus jij begint. Stom hè dat we het zo uit ons hoofd moeten stampen. Ik ga veel liever zelf iets bedenken. Nou ja. Even kijken, dus je begint over dat meisje, die stel je voor.” Het andere meisje schraapt haar keel en begint: “Bonjour. Elle s’appel..” nee hè, zul je net zien. Work mode: on. Hopelijk verraden mijn ogen me niet en hangt er geen tekstballonnetje boven mijn hoofd met: ‘docent Frans’. Aan de andere kant: het is wel toevallig dat ze uitgerekend naast mij hun Franse tekstje gaan voorbereiden. Ik neem me voor om de meiden alleen te helpen wanneer ze in paniek raken of ergens niet uitkomen. Nergens voor nodig, hun uitspraak is netjes en zinnen komen er goed uit. Leuk! Mijn mondhoeken krullen omhoog. Boven mijn hoofd zou nu best ‘docent Frans in rust’ mogen hangen. Of: ‘non-actief’.

Het gegier van de wind zwelt weer aan en ik geniet van het ritje.

Never dull moments