Ha! Ha!

Zo’n ober die dan met een scheve grijns zegt: “nou, of die kaart lekker is weet ik niet hoor!” Wanneer hij zojuist aan je heeft gevraagd of je de kaart wil zien en jij – inderdaad – antwoordde met “ja lekker!”

Maar vooruit, het voordeel van een twijfel, want diezelfde lollige ober nam maar mooi wel een sikkeneurig oud mannetje mee naar de keuken om te bewijzen dat de vis in het keukenlicht toch echt bruin was en niet zwart, zoals meneer beweerde. Toch wel een goeie actie dan weer.

Never dull moments

Vanzelfsprekend

Luid geeuwend zit ze tegenover me in de trein. Het is 22:30 en het voelt als midden in de nacht, zo in deze koude periode. Het meisje (rond de 20, schat ik) gaapt zo’n 4 keer per minuut, 8 keer per halte. Het is tamelijk vermoeiend om te zien en ik kan mijn eigen gaap amper inhouden.

Twee haltes voordat ik eruit moet, veert ze plotseling op. Ik schrik een beetje van deze abrupte verandering, maar ik ga er van uit dat ze wil uitstappen. In plaats daarvan rommelt ze wild in haar tas, pakt ze een mascara en begint ijverig haar wimpers te kleuren. Ehhh huh?!

Never dull moments 

Treinleven

Ik vind het altijd leuk wanneer mensen hijgend de trein binnen komen stormen en dan opgelucht en verontschuldigend hardop lachen, blij dat ze het gehaald hebben.

Nog leuker wanneer de volgende halte precies hetzelfde gebeurt en de eerste, uitgehijgde persoon een dikke vette “wij zijn partners in crime“-knipoog geeft aan de tweede, hijgende persoon. Hihihi.

Never dull moments