Overstap naar www.neverdullmoments.nl !

Met trots kondig ik aan dat mijn blog vanaf vandaag te lezen is op http://www.neverdullmoments.nl.

Samen met mijn zus zal ik verder schrijven op deze site. Elke ochtend zullen er voortaan twee artikelen verschijnen: een anekdote en een lifestyle-artikel.

Wanneer je al e-mailvolger bent, verandert er niets! Ik zal je vandaag als e-mailvolger aanmelden voor deze nieuwe site. Het enige verschil is dat je er nog een artikel per dag bij krijgt :).

Het voelt gek om na bijna anderhalf jaar ‘afscheid’ te nemen van deze site, maar ik heb ook zin in het volgende avontuur! Ik zou het ontzettend leuk vinden wanneer je me op onze nieuwe site wilt volgen!

Liefs,

Laura

Never dull moments 

 

Advertenties

Vriendenweekendje deel 4

Met warme voeten word ik wakker. Automatisch trap ik de deken een stukje van mij af om wat warmte kwijt te kunnen. Er schijnt al wat licht door de ramen, waardoor ik zie dat mijn been zwart is. Met mijn hand voel ik aan mijn been: huh, hoezo heb ik mijn panty nog aan? Ik duw de deken helemaal opzij. Waarom heb ik in godesnaam mijn kleding van gisteravond nog aan? Ik knipper met mijn ogen. Heb ik mijn lenzen serieus nog in?!

Gedesoriënteerd stap ik uit bed. Ik zoek mijn telefoon, maar ik kan hem nergens vinden. Ik zie in het stopcontact wel de telefoon van mijn vriend hangen en ik kijk op zijn scherm: 07:00. Huh?! 

Verbaasd loop ik naar de badkamer om mij alsnog in mijn pyjama te hijsen. Ik poets mijn tanden en stop mijn lenzen in mijn lenzenbakje. Ondertussen loop ik de avond nog eens na: we hadden het erg gezellig, zijn gaan fietsen op de tandems en hebben vervolgens nog met zijn allen op de bank gezeten. Toch?

Nog enigszins verward loop ik terug naar de slaapkamer. Aan de ademhaling van mijn vriend hoor ik dat hij niet meer slaapt en ik fluister: “schat, weet jij toevallig waarom ik in mijn kleding heb geslapen?” Mijn vriend draait zich om en zegt: “je was met geen mogelijkheid het bed uit te krijgen. Je bent gisteravond op de bank in slaap gevallen, vervolgens ben je op eigen houtje naar boven gegaan en je plofte zo je bed in.” Hij imiteert het gesprek dat hij met me voerde: “Laura, ga je nog wel even tandenpoetsen? – Jaaa, zometeen. – Laura, ga je nu wel echt even je pyjama aantrekken? – Jahaaaaaa.” Hij grinnikt: “vervolgens ben ik in slaap gevallen en jij blijkbaar ook.”

Ik kan er wel om lachen, ik herinner me inderdaad dat ik gisteren ineens ontzettend moe werd. Mooi verhaal weer op de blog.

Na nog een paar uur verder geslapen te hebben, zien we elkaar rond 10:00 weer beneden. Dat ik in mijn bed geslapen heb was blijkbaar al heel wat, een vriendin heeft de nacht voornamelijk op de bank doorgebracht: “zo, ik werd rond 06:30 ineens wakker met mijn kleding nog aan…” hahahaha.

Toch zijn we allemaal redelijk fris en fruitig. We ontbijten met croissantjes en broodjes en stappen vervolgens in zomerse kleding op de tandems. Van de receptioniste hebben we gehoord dat het leuk is om naar Elburg te fietsen. We hebben er flink de vaart in en karren met gemak die 12 km naar Elburg. Leuk joh, op drie tandems!

Onderweg kijk ik mijn ogen uit. Chronisch wijs ik naar huisjes: “kijk, daar wil ik wonen! Wow, heb je die luiken gezien? Kijk eens wat een mooie oprijlaan!”

Elburg is een schattige Vestingstad en de zon schijnt er heerlijk. We parkeren de tandems en lopen een rondje door de pittoreske straatjes. Uiteindelijk belanden we op een terras waar we lekker lunchen met vette frieten. Gaat er dan toch wel in na zo’n zaterdagavond 😉

Na een paar uur van Elburg te hebben genoten, fietsen we weer terug met maar één missie: een ijsje halen! Liefst op een ijsboerderij. Uiteindelijk belanden we op een camping, waar we voor €5 (pinnen kan niet) een paar kinderijsjes weten te scoren. Het is rond 16:00 en we denken na over wat we vanavond zullen doen met het eten. Wij Randstadbewoners vinden het een goed idee om nog even een wegwerpbarbecue te scoren en vanavond lekker te gaan barbecuen, maar we worden toch wel een beetje uitgelachen door omstanders die ons horen. “Hier is geen supermarkt open hoor, misschien kun je op de camping wat vlees halen?” Hmm, toch niet zo’n goed idee.

Om 18:00 zitten we dus lekker aan de afhaalpasta. De zon schijnt nog altijd heerlijk en we rekken de vakantie zo lang mogelijk uit.

Uiteindelijk vertrekken we op zondagavond rond 20:00 uit het huisje en gaan allemaal weer op huis aan. In de auto voel ik direct al de heimwee naar dit gezellige weekendje. Blij besluit ik dan ook om de komende dagen mijn blogs hieraan te wijden.

Hopelijk vond je het leuk om mee te lezen! Voor mezelf is het in ieder geval een fijne herinnering.

Never dull moments

P.s: de koeien wachten nog altijd op de bananen.

 

Vriendenweekendje deel 3

Op zaterdagochtend zijn we allemaal rond 09:00 een beetje opgestart. Omdat we de luxe hebben van twee badkamers, duurt het gelukkig geen eeuwigheid voordat we allemaal gedoucht zijn.

Eenmaal beneden aangekomen heb ik mega zin om sinaasappels te persen. (Moge het nog niet duidelijk zijn: burgerlijk bestaan, I love it). Ik raap de verzopen pinda’s van gisteravond uit het gootsteenputje en begin als een malle sinaasappels te persen. Het is een elektrische pers van het huisje, waarbij de pulp niet door de kiertjes valt. Omdat er best wat pitjes tussen zitten, besluit ik de pulp voor nu even in de gootsteen te mikken. Ruim ik zo wel op.

Drie minuten later

“Ehm, guys… kan iemand even helpen?” Een vriend staat op van de bank en komt nieuwsgierig mijn kant op. “Wat heb jij nou gedaan, Lau?!” Het water loopt niet door en ik staar een beetje beteuterd naar de drijvende pulp met pinda’s. Handig als hij is, haalt hij de afvoer uit elkaar. Ondanks dat hij wat viezigheid kan bevrijden, lukt het niet om het water te laten doorstromen. Onze organisatrice komt net de woonkamer binnen en belt heel slim de technische dienst. Top!

Het ontbijt en het sinaasappelsap smaakt even later heerlijk! Vlak voordat we richting het Dolfinarium vertrekken, komt de technische dienst om de gootsteen te fixen. Snelle service!

Zo’n tien minuten later rijden we in twee auto’s naar Harderwijk. Onze vriendin heeft een goede korting gescoord voor het Dolfinarium, fijn! We parkeren de auto en gaan tussen de mensen met kinderen in de rij staan. 😉

We bekijken brullende zeeleeuwen, springende dolfijnen en zien als klap op de vuurpijl nog walrussen met schaamhaar (ja echt! een fllink bosje, HAHA). We lunchen met broodjes zalm, beenham en een chocolademuffin in het restaurant en vertrekken uiteindelijk rond 14:30 weer.

“Op naar Harderwijk! Shoppen!” We parkeren vlakbij het centrum en duiken lekker de winkelstraat in. Het zijn vooral de heren die vandaag goed slagen, er wordt flink met geld gestrooid 😉 Bepakt en bezakt lopen we dan ook met tasjes richting een aangelegd strandje. Heerlijk, we drinken er ons eerste borreltje van vandaag! De zon schijnt goed en ik heb de vakantiestemming flink te pakken.

Terug naar de auto denken we na over wat we willen doen met het eten. “We kunnen in het restaurant op het park eten, maar we kunnen ook zelf lekkere tapashapjes maken?” Naar deze laatste optie heeft iedereen wel oren en we lopen richting de supermarkt. Bizar hoe snel twee mandjes zich kunnen vullen met chips, hapjes, rosé, chips en nog meer hapjes. Lekkerr!

Vlakbij de parkeerplaats worden we allemaal verliefd op een idyllisch boerderijtje. “Tonnetje of drie?” gokken we. Funda doet onze harten direct weer breken. Ruim 8 ton. Oei oei oei.

Wanneer we bij de receptie aankomen, kunnen we de tandems (YES) ophalen uit de stalling. Van onze organisatrice hebben we inmiddels al begrepen dat we morgen op tandems gaan fietsen, dus hier hebben we erg naar uitgekeken! Met z’n drieën brengen wij meiden de tandems naar het huisje. Het voelt heel gek om in je eentje een tandem voort te trappen.

‘Thuis’ aangekomen spurten we direct naar het terras, waar we tot lang na zonsondergang een heerlijke avond hebben met tapas en borrels. Wat een gouden avond met goede gesprekken! Dit zijn echte vrienden 🙂

’s Avonds is het gezellig met muziek, dansjes en een tandemtochtje door het boer’nland. Een vriendin van ons belooft onderweg aan de koeien dat ze morgen bananen komt brengen.

We will see!

 

Never dull moments

Vriendenweekendje deel 2

We stappen het huisje binnen en kijken onze ogen uit. Wat is het mooi en modern ingericht! Beneden hebben we een slaapkamer, een badkamer, een toilet, een ruime woonkamer en een keuken met eetgedeelte. Beneden zijn er grote, hoge ramen, waardoor het uitzicht over het Veluwemeer adembenemend mooi is. Boven zijn er nog twee ruime slaapkamers en een badkamer met toilet. Een tophuisje om lekker een weekend in te logeren!

We verdelen de kamers, richten een beetje in en gaan dan gezellig beneden zitten. Het is voor ons nog altijd een verrassing wat we gaan doen dit weekend: onze vriendin houdt het nog altijd verborgen voor ons. Wel geeft ze aan dat ze vanavond best een hint wil geven.

Nadat we met een borrel op het weekend geproost hebben, vertrekken de mannen naar de keuken. Top! Een klein uurtje later zetten ze een heerlijke risotto voor onze neus. Het is echt ontzettend gezellig en ik merk dat ik zo gelukkig word van een heerlijk kneuterig weekendje weg in een bungalow!

Nadat we een toetje gegeten hebben en alles in de vaatwasser (oh yeah) hebben gezet, besluiten we een rondje te gaan maken over het park. Het is rond achten en nog prachtig licht buiten. Vlak bij ons huisje ligt een soort aangelegd strandje, waar we heen lopen. Het strand wordt bewoond door een grote groep zwanen, mooi om te zien. Nadat we van het uitzicht hebben genoten, lopen we nog een rondje op het park. Er is nog een restaurant, een zwembad en een wat groter stuk strand. Het vakantiegevoel begint er aardig in te komen zo! Wanneer we over het strand teruglopen, krijgen we (op aanvraag) van onze vriendin te horen wat we gaan doen: “morgen gaan we naar het Dolfinarium!”

’s Avonds proosten we op een gezellig weekend en spelen we het leuke spel “30 seconds”, waarbij je in 30 seconden zoveel mogelijk karakters van je kaartje moet beschrijven. We zijn mega fanatiek en hebben dikke lol. Rond 01:00 gaan we naar bed. Wat een heerlijke, chille eerste dag!

Tot morgen!

Never dull moments

Vriendenweekendje deel 1

Met warme, verbrande wangen neem ik plaats achter mijn laptop. Ik scroll terug in de groepsapp van mij en mijn vrienden. Tientallen foto’s van dit weekend komen voorbij: wat hebben we een lol gehad!

“Hee toppers! We spreken af in Amersfoort, kan iedereen hier morgen rond 14:15 zijn?” Afgelopen donderdagavond kregen wij dit berichtje. Een vriendin van ons heeft het weekend helemaal geregeld en heeft het al die tijd een verrassing gehouden waar we heen zouden gaan. Ontzettend leuk om dan deze eerste hint te krijgen!

[vrijdag] “Ben je klaar?” Het is 13:15 en mijn vriend wil graag vertrekken. Ik loop nog even alles na: “toilettas? check. schoenen? ja. oplader? okee, let’s go.” De zon begint al een beetje te schijnen en ik heb echt zin in dit weekend. Mijn vriend start de auto: op naar Amersfoort!

Omdat het nog zo vroeg is, is het nog lekker rustig op de snelweg. Even verderop verwachten we wel wat rommel op de A1, maar tot nu toe gaat ‘ie goed.

Na een minuut of twintig schiet er ineens een lichte paniekvlaag door mijn hoofd. “O nee hè, shit… ik ben mijn jas vergeten!” Mijn vriend kijkt me aan, hopend dat ik een grapje maak, maar beteuterd kijk ik terug. “Hij hangt nog aan de kapstok, ik weet het zeker.” Mijn vriend aarzelt even, maar zegt dan: “oké, dan gaan we terug.” Ik stuur onze vrienden een bericht dat we wat later komen en we draaien om.

Rond 14:00 thuis aangekomen, sjees ik de trap op, gris ik mijn jas van de kapstok en beginnen we opnieuw aan onze tocht naar Amersfoort. Het is stom en jammer, maar soms loopt het gewoon even zo. Kan ik maar mooi weer in de blog verwerken, denk ik schouderophalend.

Om 15:15 ontmoeten we elkaar op de parkeerplaats van de Jumbo in Amersfoort. Omdat wij vertraagd waren, hebben onze vrienden alvast boodschappen gehaald. Fijn! De vriendin die alles heeft geregeld zegt: “oké jongens, het is nog zo’n 30 minuten rijden. Volg ons maar!” In colonne rijden we even later met drie auto’s achter elkaar aan, op weg naar onze mystery bestemming. Blij als een kind kijk ik om mij heen: Nijkerk misschien? Nunspeet? Harderwijk?

Dan doemt in de verte het vakantiepark op. Onze organisatrice haalt de sleutels op en loodst ons richting het huisje. Al rijdend over het park blijkt dat dit een heel bijzonder huisje zal zijn: het park ligt direct aan het Veluwemeer: wauw! Even later remmen we bij een mooi huisje met een puntdak. We stappen gauw uit, lopen richting de deur en treffen daar een heerlijk vakantiehuisje aan…

wordt vervolgd!

Never dull moments 

Gespot in de zaal

Samen met mijn schoonfamilie ben ik in Katwijk: we genieten van de voorstelling Soldaat van Oranje. Wij zijn denk ik één van de weinige Nederlanders die er nog niet geweest zijn. Wat is het bijzonder zo met het draaiende decor!

We zitten vrij vooraan en beleven het verhaal dus mooi van dichtbij. Het is indrukwekkend!

Na anderhalf uur is het pauze en we lopen naar het atrium, waar we een drankje bestellen en de voorstelling bespreken.

Even later gaat de bel weer en we lopen terug naar onze plekken. Op een gegeven moment horen we een vrolijke mannenstem die zich tot mijn schoonzus richt: “jij zit voor mij, op rij 5. Ik herken je nek.”

HAHA.

Never dull moments

Kijk uit wat je zegt ;)

Samen met mijn schoonzus loop ik gezellig door de Ikea. We hebben ons karretje al aardig gevuld en we koersen af op de afdeling lampen.

Ik vertel haar dat ik best wel behoefte heb aan mooie hanglampen thuis: onze huidige plafonnières vind ik maar niks. Demonstratief wijs ik een willekeurige plafonnière aan: “kijk nou, deze lijkt toch net op een ui?!” Mijn schoonzus begint te lachen. “Ehm.. deze heb ik thuis.” Oeps.

Twee weken later stuurt ze me een foto van haar plafonnière: “ik zie alleen nog maar een ui als ik naar die lamp aan het staren ben.” Hahaha. Excuus.

Never dull moments

Verdorie.

Vanaf vandaag hoor ik bij de grote jongens.

Het is 16:30, ik ben bijna klaar met werken. Op mijn telefoon zie ik dat mijn vriend me een berichtje stuurt: “stoute Laura!” Verbaasd maar nieuwsgierig open ik mijn WhatsApp: wat is er aan de hand?

Een witte envelop met paarse rand poseert brutaal op de foto. Zegt deze kleurencombinatie je niets? Houden zo! Voor de kenners: ja, ook ik hoor na ruim 5 jaar bij deze club.

Na een kort baalmomentje denk ik schouderophalend: nou ja, wel weer een geinig blogonderwerp!

Dat ze dus maar mooie dingen mogen doen met die 56 eurie. Vanaf nu rij ik in ieder geval 50 in Krommenie.

Never dull moments