Mijmeren bij Miljoenenjacht

Tja, de meesten mensen zouden bij dit programma vast andere gedachten in hun hoofd laten afspelen, maar ik kan alleen maar denken aan dat ik sowieso de hik zou hebben als ik zo’n microfoontje omkrijg tijdens het spelen.

Twintig seconden eerder

Met een verwilderde, fanatieke blik kijk ik naar de (thuis)bingokaart in mijn hand. Ik zit aan de buis gekluisterd en zit klaar met een pen in mijn hand. De eerste koffer gaat open en daar rolt het eerste bingo-getal op het scherm. Ja! Goed! Jottem. De tweede nu. Óók goed! Ik juich binnensmonds.

Dan gaat het mis. Zo’n hikgedachte sleept me er dan doorheen, weetjewel. En zo’n brok’je’ chocola gaat er dan ook wel in.

Achteraf

Ik had het ook kunnen weten, hoor. Ik was keihard te laat voor de eerste getallen. Ik zat dus net gewoon een beetje te bluffen, want ik spoelde met mijn ogen dicht terug naar het moment dat de eerste koffer geopend werd.

Never dull moments

Your cuticle looks cute today

“Jij hebt meer eelt op je handen. – Echt niet, jij.” Zo begon het. In de trein.

Inmiddels zijn mijn vriend en ik zes haltes verder en hebben we de anatomie van de nagel uitgebreid bestudeerd. Zo hebben we elkaars nagels grondig beoordeeld, hebben we geleerd wat de functie van een nagelriem is en weten we voortaan dat zo’n uitstekend pulkje rondom je nagel ook echt een naam heeft. Sidewall hangnail.

Never dull moments. 

 

Vocabulol

Tijdens een luisteroefening is een man aan het woord over het theater: zijn grote passie. Op een gegeven moment zegt hij dat zijn passie “tôt” (= vroeg) begonnen is.

Mijn begeleidend docent geeft deze les en vraagt aan de klas: “jongens, wat is tôt” (spreek uit: too)? Het blijft even stil, maar dan antwoordt een leerling: “teen.”

Ik weet niet of het op papier net zo goed overkomt als vandaag in het klaslokaal, maar het moment dat mijn docent na een korte pauze met een droge blik vraagt: “téénpassie?” doet iedereen keihard in de lach schieten. Geniaal moment.

Never dull moments 

In de categorie random

“Mevrouw, heet u Marit?” Ik kijk de leerling verbaasd aan. “Eh nee, lijk ik dan op iemand?” inmiddels went het wel dat ik blijkbaar een ‘algemeen hoofd’ heb. “Nee hoor, maar u bent gewoon echt zo’n Marit!” Ik schiet in de lach. “Mijn naam is Laura.” Enthousiast reageert de leerling: “oh ja, dat past ook wel bij u inderdaad!”

Gelukkig maar.

Never dull moments

 

Bushaltebabbels

Mijn stagedag zit er op voor vandaag en ik wacht op het station op de bus. Naast mij zit een meisje op het bankje. Nieuwsgierig kijkt ze me aan en vraagt: “waar ga jij heen?” Ik ben verbaasd over haar vraag, maar reageer vrolijk: “naar de eindhalte! Mijn vriend werkt daar en dan rijden we samen met de auto naar huis.” Ik word direct blij van deze gedachte. Altijd leuk om elkaar weer te zien na een werkdag.

Het meisje praat gezellig door: “grappig, normaal zit ik alleen in deze bus!” Ik moet lachen, want ik geloof haar best. Deze route is nou niet bepaald de meest spannende, zo langs de industrieterreinen. We kletsen over de bussen die langsrijden, mensen die niet opletten met oversteken en de hoogwerker die wel heel erg veel geluid produceert. Super leuk om eens met een onbekende te kletsen! Zou eigenlijk vaker moeten, toch?

Na zo’n 10 minuten rijdt de bus voor. We springen op van ons bankje en stappen voorin in. We gaan tegenover elkaar zitten, als enige passagiers van de bus. Alsof we elkaar al jaren kennen. De buschauffeur klimt uit zijn stoel en komt naast ons staan. Verbaasd en lachend kijk ik naar hem op. Wat zou er zijn? Bezorgd kijkt hij ons aan: “weten jullie zeker dat jullie in de goede bus zitten, dames?”

Never dull moments

La réalité d’aujourd’hui

Verlekkerd staren de meisjes naar mijn eten. Het is zondagmiddag en mijn vriend en ik hebben trek in een vette hap op deze brakke dag.

De meisjes tegenover mij lusten blijkbaar ook wel iets, want ze houden na zo’n vijf seconden nog steeds hun blik op mijn vrolijke – met trollen versierde – Happy Meal vast. Het voelt een beetje ongemakkelijk om zo een hap uit mijn hamburger te nemen, maar ik doe het toch.

Op dat moment wenden de meisjes hun blik af en staren ze verveeld naar hun ouders, die er ook niet al te vrolijk bij zitten. De vader zucht en tovert twee smartphones vanuit zijn broekzak tevoorschijn. Voor de moeder is dit het teken om ook haar mobieltje erbij te pakken. Met enige tegenzin geeft de vader de telefoons aan zijn dochters terug. Mijn hamburger is inmiddels bijna op.

De vader pakt ook zijn eigen scherm erbij en begint iets te typen. Het is werkelijk geen gezicht, een gezin van vier en dan allemaal in hun eigen wereld verwikkeld. Mijn vriend vindt dit blijkbaar ook, want hij stoot me aan en knikt grinnikend naar het schouwspel tegenover ons.

Op het moment dat ik mijn zevende of achtste frietje in de frietsaus doop, kijkt de vader op van zijn scherm en spreekt zijn oudste dochter ergens op aan. Ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien, maar de woorden “volgende keer…. telefoon niet meer terug… begrepen?” vliegen pardoes mijn openstaande blogoren in. De docent in mij denkt direct: nee pap, dit had je moeten zeggen vóórdat je haar de Smartphone teruggaf. Nu knikt ze wel, maar ze is ondertussen veel te druk met haar Facebookpagina. 

De sfeer wordt er tegenover ons niet gemakkelijker op. En wij maar kauwen op die patatten. Op dat moment komt gelukkig de ober langs met de bestelling voor het gezin. Vier gezichten kijken direct weer vrolijk. Opgelucht constateer ik dat de telefoons direct  in de broekzakken verdwijnen. Gelukkig maar.

Terug in de auto concluderen mijn vriend en ik: “oké, zo gaan wij het dus niet doen.” Wij gaan gewoon direct naar de easy-order paal en halen onze eigen bestelling zelf wel op bij de kassa. 

Never dull moments